باران بهانه بود تا من زیر چتر تو

تا انتهای کوچه بیایم.

هــــوا آفتـــــابي سـت .

مرا زیر چتر خود ببر. فقط زیر چتر تو باران می بارد

من دلـم مي خواهد

خانه اي داشته باشم بر دوست

هر كسي مي خواهد وارد خانه پر عشق و صفايـم گردد

يك سبد بوي گل سرخ به من هديه كند

 شرط وارد گشتن شستشوي دلهاست

 شرط آن داشتن يك دل بيرنگ و رياست

بر درش برگ گلي مي كوبـم

روي آن با قلم سبز بهار

مي نويسم : اي يار

خانه ما اينجاست

 تا كه سهراب نپرسد ديگر

خانه دوست كجاست ؟؟

قلم بگرفتم از هر استخوانم

دوات و جوهر از خون رگانم

(ح)و(سین)و(ی)و(نون)چون نوشتم

دلم پرزد حسینی شد سرشتم

نگران نباش محکم فرود آر

مثل همیشه چشمات رو ببند و تبررو محکم تر از همیشه دردستت بگیر

مطمئن باش دل من هیزم خوبی می شه برای سردی دلت

ضربه اول تیشه به ریشه زدی و من خندیدم از ته دلم

آخه تو تیشه به ریشه خاکیم زدی  

ضربه دوم بر تن خسته ام زانوانم رابرای رازونیازباخاک آشنا کرد

ومن باز در میان گریه خندیدم

با ضربه بعدی شاخه و برگهای احساسم به زمین افتادند اما دستهایم برای

یاری خواستن به آسمان بلند شد ومن اینبار نیز در میان هق هق گریه ام خندیدم

نگران نباش  وباز هم محکم و محکمتر از قبل ضربه هایت را بر جسم و روح من فرود آر

 چرا که دلم مست پایکوبی ست

 تو بزن تا شاید افسانه ققنوس در من تجلی پیدا کنه

تو بزن که دلم مدتهاست آماده سوختن و خاکستر شدنه

و تو زدی ضربه هایت را یکی پس از دیگری

 ومن در میان گریه خندیدم

 وتو زدی ومن ترانه خوان شدم

وتو زدی و من رقصیدم 

وتو زدی ومن آنقدر مست رقصیدن شدم تا آتش گرفتم و خاکستر شدم

نگران نباش من هنوز هم دلخوشم چرا که خاکسترم هم عطر خاک باران زده را می دهد

 ومن دلخوشم به همین عطر

ومستیی که پایانی ندارد.

زندگی بی رنگ امیدم کمرنگ وسایه ایی ازخیال به همراهم

به امیدی سفر کردم و دلم رو دخیل بستم بر پنجره فولاد

روبروی ایوان طلا نشستم و زل زدم به گنبد پر از کبوترش

انگار همه آروزهام با دیدن این همه زیبایی پرکشیدن از ذهنم

زبانم یاریم نمی کرداما دلم یه عالمه حرف داشت واسه گفتن

تکه تکه های دلم رو واسطه کردم و سلطان عشق را ضامن

آرامشی می خواستم برای دلم وامیدی برای زندگی

دلخسته بودم از اینکه سایه ایی از خیال تکیه گاهم باشه

دستهایم خالی چشمانم پر از اشک اما دلم سرشار از یقین بود

اینبار حس و حال غریبی رو تجربه کردم

وهنوز برنگشته دلتنگ اون فضا و اون حس و حال غریبی هستم که اینبار تجربه کردم 

باز هم خدا را ازاعماق وجودم می خوانم واز او می خواهم:

خداوندا آرامشی عطا فرما

تا بپذیرم آنچه را نمی توانم تغییر دهم

شهامتی تا تغییر دهم آنچه را که می توانم

ودانشی که تفاوت آن دو را بدانم

آمین

من می روم زکوی تو

اما دل نمی رود.

                   چه میهمانان بی دردسری هستند عاشقان

                       نه به دستی ظرفی را چرک میکنند

                             نه به حرفی دلی را آلوده

                      تنها به شمعی قانعند و اندکی سکوت

تنها بادی که وزید می دانست که چقدر دلم تنگ شده است

که چقدر دلم می خواهد که سرم را روی شانه های باران می گذاشتم و گریه می کردم

پاییز است و دوست داشتن تو دیگر دلیل نمی خواهد.

مهربانی را اگر قسمت کنیم

من یقین دارم به ماهم می رسد

آدمی گرایستد بربام عشق

دستهایش تا خدا هم می رسد