من به اندازه یک سوت قطار در هر پیچ

در هر پیچ که می پیچد

 یک غم به غمی دیگر

بی قرارانه پر از فریادم

وبه اندازه حجم دلتنگی یک عاشق

تنها شده ام

دل من پر شده از تنهایی

تنهایی من مزمن شده است

در درونم یک حس

در حال فرو پاشی است

وصدایش پشت دیوار دلم

خلوت ذهن مرا می شکند

باز هم سوت قطار

باز هم جاده پر پیچ و خمی در پیش

باز هم تنهایی و غم

باز هم فرو پاشی عشق

وصدایی که خلوت ذهن مرا می شکند!

این را زخمی ترین پرنده زمین به من گفت:

بهاری درراه است

از لاولاک ورزشکار مشهور انگلیسی پرسیدند که چگونه به رکورد خود در

دوی استقامت وسرعت دست یافت جواب او این بود:

آموختن آرامش

بیایید در هنگام فعالیت نیز آرامش خود را حفظ کنیم.

لاولاک وقتی با بیشترین سرعت می دوید در آرامش مطلق به سر می برد.

تقریبا همه موفقیت ها بر ویرانه های شکست ها بنا می شود.

فریب تاریکی پیش از سپیده دم را نخورید.

بد نیست هر چند وقت یک بار به دیدار طلوع خورشید بروید

تا مطمئن شویدکه خورشیدبدون شک طلوع خواهد کرد

به یاد استاد قیصر امین پور که چه زیبا گفت: حرف های ما هنوز ناتمام

 تا نگاه می کنی وقت رفتن است

 اما برای او زود بود خیلی زود.

ای روزهای خوب که درراهید

ای جاده های گمشده در مه

ای روزهای سخت ادامه

ازپشت لحظه ها به در آیید

ای روز آفتابی

ای مثل چشم های خدا آبی

ای روز آمدن

ای مثل روز آمدنت روشن

این روزها که می گذرد هر روز

در انتظار آمدنت هستم

اما

با من بگو که آیا من نیز

در روزگار آمدنت هستم؟

زنده یاد قیصر امین پور

یادش گرامی روحش شادباد

هیچ چیز آنقدرشگفت انگیز نیست که واقعیت نداشته باشد

هیچ چیز آن قدر شگفت انگیز نیست که رخ دادنش محال باشد

و

هیچ چیز آنقدرشگفت انگیز نیست که ابدی نباشد.