زندگي هر چه را که بدهي به تو بر مي گرداند

 زندگي آيينه اعمال توست اگر عشق بيشتري مي خواهي

عشق بيشتري بده

اگر مهرباني بيشتري مي خواهي بيشتر مهربان باش

اگر مي خواهي ديگران نسبت به تو صبور و مودب باشند

 صبر و ادب داشته باش .

 زندگي تو حاصل يک تصادف نيست بلکه آيينه اي است از کارهاي تو

يادم باشد : حرفي نزنم که دلي بلرزد و خطي ننويسم که کسي را آزار دهد ،

 يادم باشد : که روز و روزگار خوش است و تنها دل من است که دل نيست ،

 يادم باشد : جواب کينه را با کمتر از مهر و جواب دو رنگي را با کمتر از صداقت ندهم

 يادم باشد : بايد در برابر فرياد ها سکوت کنم و براي سياهي ها نور بپاشم ،

 يادم باشد : از چشمه ، درس خروش بگيرم و از آسمان ، درس پاک زيستن،

يادم باشد مي توان با گوش سپردن به آواز شبانه دوره گردي که از سازش

عشق مي بارد

 به اسرار عشق پي برد و زنده شد !

يادم باشد گره تنهايي و دلتنگي هر کسي فقط به دست خودش باز مي شود

يادم باشد هيچگاه لرزيدن دلم را پنهان نکنم تا تنها نمانم ...

 و يادمان باشد هيچگاه از راستي نترسيم

شاید مرداب زیبا نباشد

ولی از اون می تونیم نیلوفر رو پیداکنیم.

وعده دیدار نزدیک نزدیک شد

وآن مرد درباران آمد

من با لهجه باران برایش از عشق خواندم

واما او

اوزیرو بم سازش نوای جدایی داشت

درباران آمد

درباران نواخت

ودرباران رفت

ومن هنوز شیفته بارانم

ومنتظر آمدن او!!!!

سعی می کنم مثه رودخانه باشم به سنگ بخورم واز آبشار

پایین برم ولی همیشه روان باشم.

وقتی کبوتری شروع به معاشرت با کلاغها می کند پرهایش سفید می ماند

اماقلبش سیاه می شود

دوست داشتن کسی که لایق دوست داشتن نیست اسراف محبت است.

دکتر شریعتی

هیچ وقت مغرور نمی شم

برگها وقتی می ریزن که فکر می کنن طلا شدن.

اگه صخره وسنگ درمسیر رودخانه نباشه

صدای آب هیچگاه قشنگ نیست.

بازی زندگی این نیست که تاس خوب بیاوریم

بلکه اینه که تاس بدرو خوب بازی کنیم.

دردنیا هیچ چیزی کاملا خراب نیست

حتی یک ساعت از کار افتاده هم می تونه دوبار وقت رونشونمون بده.

تنها بازمانده یک کشتی شکسته به جزیره خالی از سکنه ای افتاد ،

 او با دلی لرزان دعا میکرد تا خدا نجاتش دهد .

ولی هرچه روزها افق را به دنبال یاری رسانی از نظر می گذراند ، کسی نمی آمد .

 سرانجام خسته و از پاافتاده موفق شد از تخته پاره ها کلبه ای بسازد

 تا خود را از عوامل زیانبار محافظت کند و دارایی های اندکش . را در آن نگه دارد

اما روزی که برای جستجوی غذا بیرون رفته بود ،

 به هنگام بر گشتن دید که کلبه اش در حال سوختن است و دودی از آن به آسمان می رود .

متاسفانه بدترین اتفاق ممکن افتاده بود و همه چیز از دست رفته بود .

 از شدت خشم و اندوه در جا خشکش زد . فریاد زد :

 خدایا چه طور راضی شدی با من چنین کنی ؟

صبح روز بعد با صدای بوق کشتی ای که به ساحل نزدیک می شد از خواب پرید.

به هر کس دل نهادم بی وفا شد

چو پابندش شدم ازمن جدا شد

به اشک و آه من خندیدو خندید

فغانهای دل دیوانه نشنید

به آسمون بالای سرت نگاه کن ، ببین چقدر آبی و قشنگه ...

اون دو تا پرستو رو ببین ، چه عاشقانه برای با هم بودن فداکاری می کنن ...

 به صدای رودخونه فکر کن ، آخ که چقدر آرامش بخشه ...

 بوی یاس و مریم پیچیده نفس بکش ، ریه هاتو از بوی اونها پر کن ..

. به سبزی دشت فکر کن ، روحت رو تازه می کنه ...

حالا یه سوال ..........

چرا با این همه زیبایی به زشتی ها فکر می کنیم؟

چند وقتی بود از خدا چیزی نخواسته بودم نه اینکه خواسته ایی

نداشته باشم نه فقط حس می کردم خدا نمی خواد صدامو بشنوه وگرنه

من رو از خودش که نه از خودم ناامید نمی کرد تا اینکه چند شب پیش

یه متنی رو که چند وقت پیش یکی از دوستانم برام فرستاده بود خوندم وقتی دوباره متن

رو خوندم جرقه ایی شد واسه پیوندخوردن دوباره من با سجاده سبز دعا

امیدوارم این دوست خوبم هر جاهست خوب و خوش باشه متن رو براتون می نویسم.

 خداي من ، دقايقي بود در زندگانيم که هوس مي کردم سر سنگينم را که پر از

 دغدغه ي ديروز بود و هراس فردا بر شانه هاي صبورت بگذارم ، آرام برايت بگويم و

بگريم ، در آن لحظات شانه هاي تو کجا بود ؟ گفت: عزيز تر از هر چه هست ، تو نه

تنها در آن لحظات دلتنگي که در تمام لحظات بودنت برمن تکيه کرده بودي ، من آني

 خود را از تو دريغ نکرده ام که تو اينگونه هستي . من همچون عاشقي که به معشوق

 خويش مي نگرد ، با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم گفتم : پس

چرا راضي شدي من براي آن همه دلتنگي را ،

گفت اشک تنها قطره اي است که قبل از آنکه فرود آيد عروج مي کند ،

اشکهايت به من رسيد و من يکي يکي بر زنگارهاي روحت ريختم

 تا باز هم از جنس نور باشي و از حوالي آسمان ، چرا که تنها اينگونه مي شود

 تا هميشه شاد بود . گفتم : آخر آن چه سنگ بزرگي بود که بر سر راهم گذاشته بودي ؟

 گفت : بارها صدايت کردم ، آرام گفتم از اين راه نرو که به جايي نمي رسي ، تو هرگز گوش

نکردی و آن سنگ بزرگ فرياد بلند من بود که عزيز از هر چه هست

 از اين راه نرو که به ناکجاآباد هم نخواهي رسيد .

 گفتم : پس چرا آن همه درد

گفت: روزيت دادم تا صدايم کني ، چيزي نگفتي ، پناهت دادم تا صدايم کني ،

 چيزي نگفتي ، بارها گل برايت فرستادم ، کلامي نگفتي ، مي خواستم برايم بگويي آخر تو بنده ي

من بودي چاره اي نبود جز نزول درد که تو تنها اينگونه شد که صدايم کردي .

 گفتم : پس چرا همان بار اول که صدايت کردم درد را از دلم نراندي ؟

گفت : اول بار که گفتي خدا آنچنان به شوق آمدم

که حيفم آمد بار دگر خداي تو را نشنوم ،

 تو بازگفتي خدا و من مشتاق تر براي شنيدن خدايي ديگر ،

 من مي دانستم تو بعد از علاج درد بر خدا گفتن اصرار نمي کني

 وگر نه همان بار اول شفايت مي دادم .

گفتم : مهربانترين خدا ، دوست دارمت ...

گفت : عزيز تر از هر چه هست من دوست تر دارمت