در خلوت اندیشه ام تفألی زدم برباران

خاطرات کبودم جان غزل شد وخود غزل حرف دل توبود.

وتوای شهریارمن!

آسوده باش  درسینه خود عشق باران را دار زدم.

اما دوست دارم  باز هم پشت پنجره ذهنم بباری

اما این بار به شیوه ایی دیگر

به همان شیوه روزهای نخست

قسم به همه زیباییها من به یک سیب به یک دلبستگی پاک

قناعت دارم.

شده یه وقتا ته دلت حرفی  واسه گفتن داشته باشی هی دل دل می کنی بگی یا نگی؟

فکر می کنی اگه بگی دست مهربون عشق می شه تکیه گاهت واسه روزای بی کسیت

امااگه نگی ممکنه تاابددرحسرت یه لحظه نگاش بسوزی.

دلت رو می زنی به دریا بدون توجه به اینکه دریا یه وقتایی طوفانیم هست.

حرفای شیرین دلت توطوفان دریا گم میشه و توروبا یه دنیاتردیدو دودلی تنها می ذاره.

منم با یه دل بی قرار اسیر طوفان دریا شدم حرفای دلم گم شد توطوفان دریا و

غرق شدم تونامردیای روزگار.

حالا شدم مثل ساحل تنهایی که موجی سرگردان همون که روزی باعشق ساحل دلم رو

نوازش می کرد حالا با خشم بهش می کوبه تا ته مانده همون دلشوره های شیرین

 و قشنگ عاشقی رو به تلخی تبدیل کنه.

حالا می فهمم چرا نباید به دل اعتماد کرد.

می فهمم سکوت وتنها سکوت باید تنها حرف عاشق باشه.

اون روزا دل توی دلم نبود آخه قراربود عشق مهمون همیشگی دلم بشه

باخودم می گفتم خداکنه بالبخندوارد بشه امابا بغض آمدو گریانم کرد.

باخشم رفت و بیزارم کرد بیزار از این قفس که نامش زندگی است.

چند وقته بدجور بهم ریختم اما برعکس خیلی آدما نه از دنیا گله دارم نه از سرنوشت.

دیشب حافظ رو برداشتم وبرای چندمین بار به نیت دلم بازش کردم دلم می خواست

حرفی بزنه تا بلکه آروم و آرومتر بشم اما حافظم همه گناهها رو انداخت

رو دوش خودم و گفت:

تو به تقصیر خود افتادی از این در محروم

از که می نالی و فریاد چرا می داری؟

آره درسته همیشه همه گناهها به گردن خودمه

یه زمانی باران باهمه زیباییهاش برمن می بارید اما من به دنبال یه آسمون

پراز ستاره بودم.

دلم بدجور به مهربونیای باران عادت کرده بود اما نمی دونم چرا یه وقتا بدون

هیچ ملاحظه ایی براش از یه شب پراز ستاره می گفتم.

درسته همه گناهها به گردن خودمه

دیشب خیلی فکر کردم به همه فرصت هایی که از دست دادمشون

فرصت هایی که می تونستند لحظه لحظه های شیرین و قشنگی رو برام بسازن.

فکر کردن در مورد گذشته شده عذاب روحم اما دلم نمی خواد این بارم فرصت هام

رو ازدست بدم.

 به دلم می گم طاقت بیار روزها زودتر از آنچه فکر کنی می گذرن باز پاییز از راه 

می رسه وبازهم باران.....................

امانه دیگه باید باور کنم باران میلی به باریدن نداره درست مثل بهار امسال

که دلم رو در حسرت نوازش هاش گذاشت.

اما بازهم به دلم می گم شکست رو باور نکن یه جایی خوندم که خنده بزرگترین

انتقامیه که می شه از زندگی گرفت منم مثل همیشه

 آماده ام واسه گرفتن انتقامی سخت از

زندگی.

                                                                      این روزا

                                                وقتی به گذشته برمی گردم

                                  وقتی لحظه لحظه های زندگیم را مرور می کنم

                                          وقتی سیاه مشقهای عاشقانه ام را

                                ازلابه لای لحظه لحظه های زندگیم بیرون می کشم

                                                 خوب که نگاهشون می کنم

                                                 تا قبل از حضور سبز تو

                                                       سطر به سطر

                                                    فقط غزل است وغزل

                                            بی انکه نامی زینت بخش غزلهایم باشد

                                                            اما ناگهان

                                                     نام تو غزلی می شود

                                                         وسطر به سطر

                                          ولحظه لحظه زندگیم پر می شود از نام تو

                                                           تکرار نام تو

                                                     جریمه عاشقی من است

                                                       اما خود بگو نازنینم!

                                                        به جرم کدامین گناه

                                               حکم به جدایی را صادر کردی؟؟؟!!

برای او که پیاده در باران را برایم معنا بخشید

مقصر کیست من یا تو؟

چرا این روزهاقلبم دیوانه وار می کوبد

بر سینه تنگم؟

چرا اینقدر ،بیقرارو تشنه دیدار بارانم؟

چه رازی هست در باران؟

تو آن را خوب می دانی

تو خود باران من بودی و

 من را با حس پاکی آشنا کردی

ولی دیگر چرا برمن نباریدی و ،

سرنوشتم را به دست دیگری دادی؟

نمی دانم مقصر کیست من یا تو؟

در آن روزها به مهرپاک باران دلخوش و زنده به غوغای دلم بودم

در این روزها اما سکوتی مرگبار بر جانم سایه افکنده ست

نمی دانم مقصر کیست من یا تو؟

در آن روزها

کاش عشق را از سکوت من تو می خواندی

کاش ترس را از نگاهم خوب می فهمیدی

یا  در این روزها که حرف حرف جدایی هاست

کاش باز هم سکوت می کردم

 و

راز دل خود را برای تو نمی گفتم 

کاش می گفتی مقصر کیست من یا تو؟

اما چه فرقی می کند دیگر؟ مقصر من !یا مقصر تو!

ولی این را بدان

هرگز فراموشت نخواهم کرد

برایت آرزو دارم

پرواز تا اوج سعادت را

لبت همواره خندان

دلت همواره دریایی

روزگارت شاد و بی غم باد.

ساده بودن سخته مثل آیینه شفاف و مثل آب پاک بودن یه دل دریایی می خوادو یه

 روح آسمونی.

کار هرکس نیست رقابت با آب وآیینه

آیینه می شکنه گاهی دلش هزار تیکه میشه امابازم تو تیکه تیکه های شکسته اش می شه

تصویر روشنی از یه دنیا بی رحمی رو دید.

من اناری را می کنم دانه به دل می گویم

خوب بود این مردم دانه های دلشان پیدا بود

می پرددرچشمم آب انار اشک می ریزم

مادرم می خندد رعنا هم

آرزوی سهراب رقابت آدماباآب و آیینه بود .

دلش یه دنیا یکرنگی و یکدلی می خواست امابا همه اشتیاقش از شکسته شدن دلهایی می گه

که مثل دانه های انار شفافند می گه اگه یکرنگ باشی اگه دانه های دلت پیدا باشه مردمی هم

هستند که خیلی راحت پامی ذارن رو دانه های دلت وبا بی خیالی شاهد شکسته شدنت می شن

اما اگه جانزنی دونه دونه های اشکت روحت رو جلا می ده اونوقته که

 دلت دریایی می شه و روحت آسمونی.

فکر می کردم عاشق شدن یعنی

پیاده شدن در ایستگاه شادی زندگی

اما حالا فهمیدم چرا می گویند سکه دورو دارد!!!

دیشب در خواب

ستاره ایی به آسمان دلم پا گذاشت

وصبح دربرخورد بانگاه تواندیشیدم

چه خوب می شد همیشه

خوابهای طلایی تعبیری زیباتر داشتن!

وعده دیدار نزدیک نزدیک شد

وآن مرد درباران آمد

من با لهجه باران برایش از عشق خواندم

واما او

اوزیرو بم سازش نوای جدایی داشت

درباران آمد

درباران نواخت

ودرباران رفت

ومن هنوز شیفته بارانم

ومنتظر آمدن او!!!!

من به اندازه یک سوت قطار در هر پیچ

در هر پیچ که می پیچد

 یک غم به غمی دیگر

بی قرارانه پر از فریادم

وبه اندازه حجم دلتنگی یک عاشق

تنها شده ام

دل من پر شده از تنهایی

تنهایی من مزمن شده است

در درونم یک حس

در حال فرو پاشی است

وصدایش پشت دیوار دلم

خلوت ذهن مرا می شکند

باز هم سوت قطار

باز هم جاده پر پیچ و خمی در پیش

باز هم تنهایی و غم

باز هم فرو پاشی عشق

وصدایی که خلوت ذهن مرا می شکند!

دلم در آرزوی شبی پراز ستاره

پشت پرچین نگاهت

تکراو تکرار می کند واژه هایی از جنس نوررا

مهربانم خود بگو

تا شب پرستاره نگاهت

چندواژه دیگرفاصله باقی است؟؟؟

 گاهی پیش می آید در هجوم دلتنگی های خود غرق می شویم

ونگاهمون در جستجوی یک ناجی

کاش آن ناجی رویاهایم تو باشی!!!

آمدی ساده

ازپشت هزاران هزار ستاره

آمدی تا باهم تجربه کنیم

صعود به بلندای احساس را

اما در نیمه راه

خواستی فراموش کنی

وفراموش کردی بهانه آمدنت را

وعزم سفر کردی

به بهانه عبور زخم خورده عشق

برتن باران زده احساسم

وگذشتی ساده

به سادگی عبور عابری خسته

ازکنار پسرکی دوره گرد

رفتنت هم مثل آمدنت ساده بود

واکنون

من مانده ام تنها ایستاده بربلندای احساس

بافریادی که از شکستن لبریز است

که ای نامهربان

تاهمیشه

دوستت خواهم داشت

در بن بستی رها شده در تاریکی

عقوبتی تلخ

وشکستن به ضرب شلاق خاطرات

در کمین

تا اسیری شوم جاودانه و دربند

دستانت چه مهربانانه پاره کردند

تارهای به دورم تنیده شده را

و

چه سخاوتمندانه باریدی

برمن و احساس زخم خورده ام

طراوت بخشیدی و ماندگار شدی

ومن به سپاس این همه مهر

 جاودانه تسبیح گوی تو خواهم بود!

                            اما تا همیشه......           

                   نگاه من خیره به دنبال نگاه توست.

دیشب هوایی شده بودم بارون شدم و باریدم.

وای که چه کیفی داره وقتی می باری مثل خود خود بارون سبک می شی و پاک.

تو اون لحظه ها گاهی غیر ممکن ها واست ممکن می شه.

دیشب هوایی شده بودم بارون شدم و باریدم.سبک شدم سبک مثل خود خود قطره های 

بارون. بر دلم باریدم و دلم با سر بلندی حضور عشق را فریاد زد.

بی قرارش بودم و دلتنگ.

تو اوج سر مستی یه بار دیگه پیوندم رو با نگاهش جشن گرفتم  .

وای که دلداده تر شدم و عاشق تر. در خودم شکستم تا شیدائیم رو فریاد بزنم.

درونم پر بود از فریاد بمان ای دوست.

واو ماند او ماند با دل عاشقم او ماند و........................

وباز صبح باز نگاهی منتظر ودستانی خالی از حضور سبز دوست

وباز امید به بارشی دیگر و دیداری از جنس باران و عشق با آرزوئی در دل

که خدایا با وجود همه تنهائیهایم هر کجا هست به سلامت دارش. 

                ضربان آهنگین قلبم موسیقی جاودانی

                     لحظه لحظه زندگیت باد.

                   ستارها بهترین بهانه اند برای امدن شب

                  وتو بهترین بهانه ایی برای اغازسرنوشت

          شبا که جیرجیرکا برا تنهایشون می خونن

          همون زمانی که مهتاب بی قرار عطرافشانی شب بوهاست

          من از هجوم تمام دلتنگی ها می گذرم تادرمسیری که رو به

          روشنائی ست درزلال اشک تو تطهیر شوم

          واز بین نی زار مژگان سیاهت به معراج دلت برسم.

این روزا هوای دلم بدجوری ابریه

بعد تو دلتنگیهامو بر شیشه باران زده احساسم می نویسم

خودت خوب می دونی ردپای مهربونیات رو دلم مونده

نازنینم!عشق تو محراب همه خوبیهاست

بیا تا آسمان غم گرفته زندگیم یه آسمون صاف بشه پراز ستاره های

درخشان

مهربانم همیشه چشم به راه تو خواهم بود